INSPIRATIE
De mensen, de projecten, de muziek, de films waar je door wordt opgetild. Die je inspireren. In wat je doet, maar ook in je visie op de maatschappij en de manier waarop je in het leven staat. Die je aan het denken zetten, ontroeren, shockeren en door elkaar schudden, je wereld op z'n kop zetten. Of deze iets mooier maken. Al is het maar voor een paar momenten.
Zack Pinsent

De jonge Britse kleermaker ZACK MACLEOD PINSENT draagt nooit moderne kleding. Zijn laatste spijkerbroek heeft hij ceremonieel verbrand toen hij veertien was. Voor hem is het maken en dragen van kleding uit vroeger tijden de meest effectieve manier van zelfexpressie. Die eigenzinnigheid heeft hem ertoe gedreven om zich tot in de finesses te bekwamen in het kleermakersvak. En dan nog wel kleding uit stijlperiodes van 1660 tot de twintiger jaren van de vorige eeuw. Met jeugdig enthousiasme, vakmanschap, vastberadenheid en charme runt Zac nu zijn eenmanszaak in op maat gemaakte historische kleding: Pinsent clothing. Futloos, geen inspiratie? Kijk naar de korte BBC video met Zack en je voelt je weer fris en herboren. Konden we allemaal maar zo opgewekt en volhardend zijn!

Meer over Zack Pinsent tailoring
Video over Zack Pinsent (BBC)



La garçonne van Victor Margueritte

La garçonne van VICTOR MARGUERITTE (1866 - 1942). Het is een roman uit 
1925 over Monique, die zich kleedt als een jongen, sigaretten rookt, drugs gebruikt 
en lesbische maîtresses heeft. Victor Margueritte raakte door deze, toen scandaleuze roman zijn Légion d’Honneur kwijt.


La garçonne

To Boddah van Cazimir Maximillian

CAZIMIR MAXIMILLIAN is een 'excentrieke cultschrijver, laagopgeleid en momenteel werkloos' volgens zijn autobiografie. Hij heeft op zijn leeftijd (hij is van 1990) al elf(!) boeken op zijn naam staan. Ik zag fragmenten van zijn hand langskomen op online schrijffora en die waren veelbelovend. Daarom besloot ik de laatste loot aan de stam te lezen: To Boddah. Maakt hij die belofte waar?

Laat ik voorop stellen: deze roman is niet voor taalpuristen en moraalridders. Bij een goede redacteur zou Cazimir - zacht gezegd - baat hebben. Het is ook aan te raden om over een sterke maag en niet al te veel politiek correcte gevoeligheid te beschikken. Maar dan gaat de pret beginnen!


Lees mijn recensie

Aan gene zijde van Alfred Kubin: een ongeëvenaard huiveringwekkende vertelling

Wie kent de Oostenrijkse auteur ALFRED KUBIN (1877-1959) vandaag de dag nog? Vergis je niet: zijn dystopische verhaal uit 1909 heeft Franz Kafka en de Duitse surrealisten beïnvloed. Kubin was bovenal een graficus en Aan gene zijde (Die andere Seite) was zijn enige literaire werk. Maar wat voor een!


Lees mijn recensie

Kate Bush - In der Tiefe gibt es ein Licht

Bij de muziek die mij heeft geraakt of beïnvloed hoort absoluut 'Hello earth' van KATE BUSH. Het is onderdeel van de hallucinerende B-kant van het album Hounds of Love, Ninth Wave geheten (naar een gedicht van Alfred Tennyson), een suite van zeven liederen. Het is een donkere bijna angstwekkende trip. Een mini-opera met een gruwelrandje. Toen het pas uitkwam en ik het keer op keer beluisterde, kon ik er nauwelijks van slapen, zoveel indruk maakte het. De klanken en de sfeer bleven in mijn hoofd spoken. Enge sprookjes hebben sowieso mijn voorkeur. La Bush is dan weer een angstig klein kind, dan een furieuze heks. Hello Earth is de apotheose. Hier komt alles samen. Tot en met het dramatische hoogtepunt: het koor dat het Georgische lied Tsintskaro zingt (bekend van de film Nosferatu van Werner Herzog). Dan daalt en daalt de melodie waarna zowel onheilspellend als geruststellend klinkt: „Tiefer, tiefer, irgendwo in der Tiefe gibt es ein Licht.“ Een deel van dat citaat heb ik later gebruikt in Charlie Dark. Ook als apotheose. En als ode.

Kate Bush - Hello earth (YouTube)


Michael Bulgakov

Magisch-realisme, surrealisme, sprookjes. Degenen die mijn romans kennen zullen niet verbaasd zijn dat ik daardoor ben beïnvloed. Bij magisch realisme denken veel mensen aan Zuid-Amerikaanse literatuur. 
Maar hoewel ik hou van de romans van Gabriel García Márquez voel ik me er niet mee verwant. Waarmee dan wel? Veel inspiratie en voorbeelden haal ik uit de Russische literatuur. Prachtig vind ik de roman Wij van Jevgeni Zamjatin (1884-1937). Een dystopische roman 
die model stond voor George Orwell's 1984. Maar mijn grootste voorbeeld is Michail Boelgakov (1891-1940) en dan met name zijn roman De meester en Margarita. Zijn stijl is satirisch met een surrealistische twist. 
Hij weet werkelijkheid, maatschappijkritiek en de fantasie jaloersmakend superieur met elkaar te vermengen. Hij moest ook wel zijn toevlucht zoeken 
in metaforen en sprookjesachtige taferelen omdat zijn boeken en toneelstukken zwaar onder kritiek lagen van het stalinistische regime. Zijn stukken werden in 1929 zelfs verboden waardoor hij zonder inkomen zat. Ten einde raad schreef hij een brief aan Stalin. Korte tijd later werd hem werk aangeboden in het Moskouse Kunsttheater.

Hij sleet zijn dagen als regieassistent, librettist en vertaler. Zijn eigen werk kwam in de Sovjet-Unie echter niet meer door de censuur. Van 1928 tot 1940 werkte Boelgakov aan zijn voornaamste werk: De Meester en Margarita. Toen hij op 10 maart 1940 overleed had hij zijn magnum opus nog niet volledig geredigeerd. Zijn weduwe Jelena Boelgakova probeerde tientallen jaren tevergeefs het werk door de censuur te krijgen. Pas in 1966 zou een zwaar gecensureerde Sovjet-versie uitkomen. Een jaar later verscheen in West-Europa voor het eerst de volledige uitgave van dat meesterlijke werk.

Master & Margarita

Biography Mikhail-Bulgakov (Britannica)
In voetsporen van Boelgakov, schrijver 'belangrijkste boek ooit'(Volkskrant)

C.B. Vaandrager

Cor Vaandrager (1935-1992) vormde samen met Hans Verhagen, Hans Sleutelaar en Armando 'De bende van vier.' Zij zetten zich met klare taal af tegen de elitaire poëzie van de Vijftigers. Aanvankelijk kreeg Cor Vaandrager, of Vaan zoals hij kortweg werd genoemd, veel erkenning voor zijn heldere kale stijl waarin hij verbinding zocht met de pop- en mediacultuur. Hij werd vergeleken met Gerard Reve en Hugo Claus, maar hij raakte aan lager wal door drugs en depressie. Hij stierf eenzaam op 56-jarige leeftijd. Het korte gedichtje aan het begin van mijn roman Reünie (Wraak is een kroket uit de muur) is een ode aan, en geïnspireerd door deze 'Rotterdamse reus.'  


DBNL: Het nieuwe realisme van C.B. Vaandrager
Nooit meer slapen: Een terugblik op het bewogen leven van dichter Cor Vaandrager


Dennis Cooper

De Amerikaanse cultschrijver Dennis Cooper kun je met recht een buitenstaander noemen. Nooit heeft hij zich bij welke stroming dan ook aangesloten en zodra men hem ergens bij wilde inlijven vertrok hij weer. 
Zijn grote voorbeelden zijn de dichters Baudelaire, Rimbaud, maar ook het sadistische universum van Marquis de Sade. Met zulke voorbeelden is het geen verrassing dat hij schrijft over jongens die zich overgeven aan gewelddadige seksuele uitspattingen. Verkrachting, incest, necrofilie, er isgeen onderwerp dat hij schuwt. Een bijzonder en vermakelijk verhaal is dat hij de basgitarist van Blur, Alex James liet figureren in zijn roman 'Guide
waarin deze gedrogeerd werd, verkracht en zelfs vermoord. Alex James bleek een fan van het werk van Cooper te zijn en stemde in tot een interview met hem. Maar een half uur voor het zou gebeuren schrok hij er toch voor terug 
en de twee hebben elkaar nooit ontmoet. Ondanks, of misschien wel dankzij, het shockerende gehalte van zijn werk heeft hij vele fans onder bekende artiesten als Leonardo di Caprio en U2. Van de laatste is bekend dat hun song Numb is geïnspireerd door het gelijknamige hoofstuk uit Coopers roman Frisk. Maar er is natuurlijk meer aan de hand dan enkele shockeren. In zijn verhalen weet hij als geen ander de hunkering naar liefde voelbaar te maken op een manier die, ondanks het extreme geweld, wel degelijk ontroert. Zelf voortgekomen uit de punkcultuur, laat Dennis Cooper zich iedere keer 
weer beïnvloeden door alternatieve kunst- en muziekstromingen en weet hij ook zichzelf te vernieuwen. Hiervan de getuigen zijn twee romans 'Zac's haunted house,' en:  'Zac's control panel,' (2015) die volledig uit gifjes bestaan. Ander werk van hem is de semi autobiografische George Miles Cycle (Closer (1989), Frisk (1991), Try (1994), Guide (1997), 

Period (2000), The sluts (2005) en The Marbled Swarm (2011).

Geen perversie blijft onbenut: de verontrustende wereld van Dennis Cooper (Passionate)
A good writer as bad as you'll find (The Guardian)
Speaking in tongues with Dennis Cooper
Dennis Cooper: the art of fiction (Paris review)
Dennis Cooper blog
 


Kazuo Ohno

Het is alweer bijna acht jaar geleden dat een grote inspirator overleed op de zeer respectabele leeftijd van 103 jaar: Kazuo Ohno. Een van de onvermijdelijke bijkomstigheden van zelf ouder worden is dat degenen waar jij tegenop kijkt in de loop der jaren bij bosjes sneuvelen, zoals gisteren Stephen Hawking. In tegenstelling tot Hawking is Kazuo Ohno bij veel mensen echter een onbekende. Mensen uit de kunst- en danswereld zullen hem waarschijnlijk wel kennen. Kazuo Ohno stond aan de wieg van nieuwe vorm van Japanse dans: Butoh. Hij werd daartoe geïnspireerd door de Spaanse danseres La Argentina. Zijn stijl viel op door zijn trage bewegingen, breekbaarheid, expressiviteit en sterke beeldkracht. Muziekliefhebbers kennen hem wellicht omdat hij de hoes sierde van A crying light van Antony and the Johnsons.


Meer over Kazuo Ohno


Over Laurie Anderson’s Chalkroom

Over inspiratoren (met name Laurie Anderson):

Federico Fellini, David Lynch, Mikhail Bulgakov, Jan Potocki. Een mooi rijtje namen. Zij zijn mijn inspiratoren als schrijver.Natuurlijk is dit rijtje onvolledig. Er moet nog iemand aan worden toegevoegd, namelijk: Laurie Anderson. Waarom? Omdat zij in staat is om je uit je comfortzone te halen en je een heel andere, vreemde wereld in te trekken. Hierdoor leer je te onderkennen hoe we vasthouden aan patronen, oordelen, paradigma's. Zij kan je helpen dat meer los te laten.

Wat mij bovendien erg aanspreekt aan Laurie Anderson is dat ze zichzelf steeds blijft vernieuwen. In dit project (Chalkroom, 2017) werkt ze samen met de Taiwanese kunstenaar Hsin-Chien Huang en mensen uit de game wereld. Ze creëerde met hen een virtuele realiteit 
waarin je door de lucht vliegt - zoals in dromen - en door een omgeving dwaalt waarin je verhalen vindt. Bekijk de video en ontdek waarom dat zo inspirerend is.

Meer over Laurie Anderson's Chalkroom


Conrad Veidt

Films uit de Weimar periode (1918/1919 tot 1933) zijn niet zelden fascinerend. Denk aan Metropolis of Dr. Mabuse, der Spieler van Fritz Lang. Sommige zijn expressionistisch met prachtige decors zoals Das Kabinett Des Doktor Caligari (1920) geregisseerd door Robert Wiene. In de laatst genoemde film komen de pacifistische ideeën van scriptschrijvers Hans Janowitz en Carl Mayer tot uiting in de figuur van Caligari. Hij staat symbool voor het opkomende fascisme en het kritiekloos meelopen van het volk met een sterke leider. Die roep om een sterke leider is weer aardig actueel.

Een van de hoofdrolspelers van Das Kabinett Des Doktor Caligari is CONRAD VEIDT (1893 – 1943). Zijn personificatie  van de fysiek gehandicapte Gwynplaine in The Man Who Laughs (Paul Leni, 1928) zou geschiedenis schrijven. De film is gebaseerd op de roman van Victor Hugo: L'homme qui rit. Gwynplaine heeft een permanente grijnslach, toegebracht door Comprachicos. Zij misvormden kinderen vanaf jonge leeftijd om ze op te laten treden in freakshows. De grijnzende Gwynplaine zou later een belangrijke inspiratie zijn voor stripboekenschrijver Bill Finger en kunstenaars Bob Kane en Jerry Robinson bij het creëren van Batman's grootste vijand, The Joker. 

Conrad Veidt heeft nog een bijzondere hoofdrol op zijn naam staan: Anders als die Andern (1919) van Magnus Hirschfeld waarin hij de homoseksuele violist Paul Körner speelt. Dit is een van de eerste films waarin homoseksualiteit op een positieve manier wordt geportretteerd, al loopt het slecht af. Het verhaal was in feite een aanklacht tegen het toen geldende wetsartikel Paragraaf 175, waarin seks tussen mannen werd verboden.

In 1933 vertrokken hij en zijn Joodse vrouw Ilona Prager naar Groot-Brittannië, het Nazi regime ontvluchtend. In 1941 verhuisden ze naar Hollywood waar hij in een aantal films speelde. Ironisch genoeg werd hij vaak getypecast als Nazi agent. Zijn bekendste rol was die van de sinistere Major Heinrich Strasser in Casablanca (1942). Hij overleed in 1943 op 50-jarige leeftijd aan een hartaanval.

Meer over Conrad Veidt
How a 1928 silent film influenced the creation of the Joker

Rose Macaulay

Dame ROSE MACAULAY, (1 augustus 1881, Rugby, Warwickshire, Eng. - 30 oktober 1958, Londen) is een auteur van romans, biografieën en reisverhalen die in haar tijd alom werd geroemd om haar spitsvondigheid, vlijmscherpe observaties, humor en eruditie. Ze was dan ook geen alledaagse dame: ze wilde eerste marine officier worden, maar zette haar zinnen vervolgens op een schrijf carrière. Ze was een fervent feministe die nooit trouwde, maar er wel een jarenlange buitenechtelijke relatie op na hield met de Ierse priester en schrijver Gerald O'Donovan. Evenals Virginia Woolf, met wie ze bevriend was, hield het gender vraagstuk haar bezig. Ze was fysiek androgyn, maar ook in haar ideeën en haar werk droeg ze zowel het vrouwelijke als het mannelijke uit. Ze was gelovig, maar hield er over het geloof zeer liberale ideeën op na die ze niet onder stoelen of banken stak.
Haar meest bekende werk is de roman THE TOWERS OF TREBIZOND (1956). Drie excentrieke Engelsen reizen deels per kameel door Turkije, van Istanbul naar het legendarische Trebizonde. De reis heeft een tweeledig doel: de emancipatie van de Turkse vrouw en de bekering van het volk tot het Anglicaanse geloof. Humor overheerst maar er is ook een ondertoon van intens liefdesverdriet.

Meer over Rose Macaulay


Pink Narcissus van James Bidgood

Zeven jaar werkte JAMES BIDGOOD aan de film PINK NARCISSUS (1963-1970) waarvan de beelden bijna geheel zijn opgenomen in de New Yorkse flat van de regisseur en fotograaf. De geldschieters hadden echter 
geen geduld meer en de film werd zonder Bidgood gemonteerd. De laatste stond niet achter de release en liet uit protest zijn naam van de credits schrappen. Lange tijd was ook onduidelijk wie de regisseur was. Men dacht 
de hand van Andy Warhol in de beelden te zien. Pas in 1984 werd onthuld dat James Bidgood de regisseur was. Ondertussen was de film een cultklassieker geworden. 

Wat maakt deze film zo invloedrijk? Niet het flinterdunne verhaal: een jonge beeldschone mannelijke prostitué (Bobby Kendall) is, net als Narcissus, volledig geobsedeerd door zijn spiegelbeeld. Al fantaserend ziet hij zichzelf als centrale figuur in allerlei exotische en mythologische voorstellingen. Hij droomt zich o.a. een stierenvechter, een Romeinse slaaf en een faun. 

Het is ook niet zozeer het verhaal dat tot de verbeelding is gaan spreken, maar de beelden. Die zijn zinnenprikkelend, droomachtig en in felle kleuren geschoten. Het lijken schilderijen van een kitscherige maar verleidelijke kwaliteit die tot leven zijn gekomen. Dat aspect: homo-erotiek in een droomachtige felkleurige kitscherige setting zou school maken en grote invloed hebben op artiesten als Pierre et Gilles, David LaChapelle en de filmregisseur Pedro Almodóvar.

Interview met de regiseur James Bidgood
Reis naar het einde van de nacht van Louis-Ferdinand Céline

Reis naar het einde van de nacht (Voyage au bout de la nuit) van LOUIS-FERDINAND CÉLINE heb ik lange tijd ver weg gestopt. 
Ik las het ooit in een vertaling met prachtige illustraties van JACQUES TARDI. Ik was toen midden twintig en kwam er niet doorheen. De gitzwarte kijk op de mensheid in deze roman stond me op die leeftijd enorm tegen. Gisteravond zag ik een oude documentaire op YouTube met GERARD REVE over Céline en werd toch weer nieuwsgierig. Ik pakte het boek weer uit de kast en werd onmiddellijk gegrepen door de levendige taal. Reve zei in de documentaire veel van Céline geleerd te hebben en overgenomen. Dat kan ik begrijpen. In sommige beeldende zinnen zie ik overeenkomsten in stijl.
Voor alles is een tijd in je leven en misschien is het nu voor mij tijd om 'Reis naar het einde van de nacht' te (her)lezen.

Reis naar het einde van de nacht,  Erik Lieshout en Gerard Reve (YouTube)

Božo Vrećo

In 2013 nam zanger Božo Vrećo een groot risico. In zijn land, Bosnië, waar machismo hoogtij viert, kwam hij tijdens een concert in Sarajevo na de pauze op in vrouwenkleding... en betoverde iedereen met zijn wonderschone stem. It is as if God had placed an 
angel into his throa
t. Hij koos ervoor zichzelf te zijn en 
vertegenwoordigt beide seksen, zowel visueel als in zijn muziek die diep geworteld is in de traditionele melancholische Bosnische Sevdah. Zijn publiek, macho of niet, heeft hij overtuigd: hij is inmiddels één van de meest gevierde sterren van Bosnië.

Queering Sevdah with Božo Vrećo
Božo Vrećo op YouTube

Dragqueens 

Ze zijn een inspiratie voor één van de hoofdpersonen van de roman in wording REÜNIE: dragqueens. De roman gaat over wraak, pestgedrag en de gevolgen daarvan, maar zou evengoed een ode aan de dragqueen kunnen zijn.

Op de afbeelding o.a.: John Kelly, Lavinia, Ulrich, Ryan Burke, miss Guy en Ellen van Ellende


Jherek Bischoff

Veelzijdigheid is een understatement bij multi instrumentalist, componist en performer JHEREK BISSCHOFF. Als arrangeur heeft hij samen gewerkt met indie popbands als The Parenthetical Girls en Xiu Xiu. Als 
componist heeft hij diverse albums uitgebracht die op een eigenzinnige manier tot stand zijn gekomen. Composed heeft hij eerst op de ukelele gecomponeerd en daarna de klassieke instrumenten één voor één tot een orkest gemixt. Zijn laatste album Cistern is opgenomen in het reusachtige, ondergrondse Dan Harpole Cistern in Fort Worden State Park. Een bassin dat oorspronkelijk was bedoeld als een wateropslagplaats voor een nabijgelegen militaire basis. Bijzonder is de nagalm in het waterbekken van maar liefst 45 seconden wat zo zijn effect moet hebben gehad op het 
opnameproces.

Hoe kun je zijn stijl omschrijven? het is het aangename niemandsland tussen klassiek, ambient en een orkestrale barokke popstijl waar bands als bijvoorbeeld The Divine Comedy patent op hebben. Bischoff is ook wel een "pop polymath" genoemd en "de ontbrekende schakel tussen de 
somberste ondertonen van Ennio Morricone en de onvoorspelbaarheid van John Cale". Deze autodidact is een oorspronkelijk stem in de hedendaagse muziek, dat staat buiten kijf. Zijn werk verdient absoluut meer aandacht 
dan deze tot nu toe krijgt. Laat je daarom inspireren door de klankwereld van deze sympathieke muziekgek.

Meer over Jherek Bischoff

Aldus Sybren van Micha Meinderts

Zonder omhaal, in heldere woorden vertelt MICHA MEINDERTS over Sybren, een jonge transman, die zijn eerste aarzelende stappen zet op het glibberige pad van het gay-daten. Door Micha's invoelende manier van vertellen, met veel levendige dialogen, kruip je in zijn huid. Tijdens het lezen bèn je Sybren. Of je nu een transman bent of niet. Met hem vraag je je allerlei dingen af tijdens het daten. Wanneer vertel ik 'het' hem? Wat doe ik als we echt gaan vrijen? Komt er een moment waarop hij 'iets' zal missen? Ben ik dan wel een echte man voor hem? Je voelt zijn angsten en aarzelingen. Samen met hem kijk je in de badkamerspiegel of een winkelruit om te zien hoe mannelijk je eruit ziet. Samen met hem stuntel je met je penisprothese. En doordat we een deel van de jeugd van Sybren meekrijgen (de tijd dat hij nog Brechtje heette) wordt hij een nog completer mens. Dan ontdek je dat hij altijd al een jongen was. En zeker geen 'freak' zoals de nare meiden uit zijn klas hem toewerpen. Een gewone jongen waarbij alleen de verpakking nog moest worden aangepast.

Wie na deze beschouwing nog denkt dat dit een loodzwaar coming of age verhaal is kan opgelucht ademhalen: de roman is met een aangename lichtheid en milde zelfspot geschreven. Pijnlijk èn hilarisch zijn de confrontaties met ooms en tantes die het goed bedoelen maar het verkeerde zeggen. Dat deze roman je tegelijkertijd aan het denken zet over je eigen vooroordelen over transgender mensen is mooi meegenomen. Maar bovenal is het een prachtig en ontroerend verhaal van een jongen op liefdespad. Een gewone jongen met een bijzonder verhaal die je van heel nabij leert kennen.

Meer over Micha Meinderts


Nynke Laverman

Fries is een poëtische taal. Dat wordt bewezen door Nynke Laverman en haar liedkunst. Zij combineert al jaren met succes Friese teksten met zuidelijke klanken: fado en flamenco. Het stoere Fries blijkt onpeilbaar diepe emoties te verbergen die zij in haar muziek met verve tevoorschijn tovert. Viva Nynke! En mei har sjongt de Fryske taal.

Meer over Nynke Laverman
Confusion of the Struggle - Izaak P. Slagt

Izaak P Slagt maakt met zijn foto's als geen ander gevoelens zichtbaar die onder de oppervlakte liggen. Een uitmuntend voorbeeld hiervan is Confusion of the Struggle, een serie intieme naaktportretten van transvrouw Lisa van Ginneken. In deze serie is zij is nog in het tussenstadium, voor de operatie en tijdens de hormoonkuur. Izaak zit haar dicht op de huid en legt haar uiteenlopende emoties vast: vreugde, wanhoop en euforie. Hierdoor wordt als nooit tevoren voor een buitenstaander voelbaar wat een transgender meemaakt. Confronterend, kwetsbaar en ontroerend.


Cop. foto: Izaak P. Slagt

Meer over Izaak P. Slagt
Confusion of the Struggle

Trans*Tapes - De Transketeers

Trans*Tapes zijn zes prachtige, indringende en zeer diverse portretten van transgenders. Ze hebben ontegenzeggelijke emancipatorische waarde, maar er is meer. Door hun persoonlijke aanpak dringen de TRANSKETEERS in de ziel van de mensen die ze interviewen. Dat de filmmakers ook transgender zijn helpt natuurlijk, maar aan alles is te merken dat al hun respect en aandacht voor de geïnterviewden zijn en dat ze hen 
volledig in hun waarde laten. Dan krijg je een juweel zoals dit.

De Transketeers is een makerscollectief bestaande uit Jonah Lamers, Bart Peters en Chris Rijksen.

Trans*Tapes


Federico :  llanto por García Lorca  (1992)      

In 1992 verscheen een klein maar prachtig poëtisch filmportret van de Spaanse dichter FEDERICO GARCÍA LORCA (1898 – 1936). De regisseur MART VAN DEN BERG maakte de film met minimale middelen en met de hulp van veel vrijwilligers. De film volgt Federico tijdens cruciale momenten in zijn leven: de dood van zijn geliefde, de stierenvechter Ignacio Sánchez Mejias, de relatie met zijn moeder en zijn moord door de nationalistische aanhangers van Franco.

Foto: Liesbeth Ruysink

Bekijk de film



Leonor Fini 


De Argentijns-Franse kunstenares LEONOR FINI (1908–1996) was onconventioneel en compromisloos. Ze veroverde een plaats in de door mannen gedomineerde surrealistische beweging. De vrouwelijke Dalì werd ze genoemd. Een bijnaam die haar tekort doet omdat ze een geheel eigen stijl had: verfijnd, uitgesproken erotisch met verwijzingen naar de dood. Naast kunstschilder was ze ook ontwerpster van ballet- en filmproducties, illustrator van bibliofiele boekuitgaven (van o.a. Baudelaire, Sade, Verlaine, William Shakespeare en Edgar Allan Poe) en 
schreef ze drie romans: Rogomelec, Moumour and Contes Pour Enfantes Velu and L’Oneiropompe. Ze was soms beroemder om haar onafhankelijke en vrije levensstijl dan haar kunst: het traditionele huwelijk zei haar niets. Ze had liever een ménage à trois. Na haar dood verviel ze in obscuriteit. 
De laatste jaren krijgt ze echter weer erkenning. 

Meer over Leonor Fini



Eiko Ishioka
                   
EIKO ISHIOKA (1938-2012) was een van oorsprong Japanse art director, kostuum- en grafisch ontwerper. De Japanse traditie van het NO theater bracht ze mee in haar ontwerpen. Haar werk is surrealistisch, theatraal, over the top, maar altijd effectief en stijlvol. Haar creaties werden in het MoMa getoond en ze inspireerde modeontwerpers zoals Victor & Rolf. Haar prijzenkast werd gesierd door een Grammy award, twee Tony awards en een Oscar. Wie haar naam niet kent heeft zeker haar ontwerpen wel eens 
gezien. Ze deed de art direction van BJÖRK's video Cocoon en ontwierp de kostuums voor de Hurricane tour van GRACE JONES. Ze ontwierp de fascinerende kleding van Bram Stokers Dracula (FRANCIS COPPOLA). Coppola zei: the costumes are gonna be the sets, de perfecte omschrijving van Eiko's werk. Andere films waar ze aan meewerkte waren o.a. Tarsem Singh's The Cell, The fall en The Immortals. Mirror Mirror werd haar zwanenzang. Ze stierf op 21 januari 2012 aan alvleesklierkanker.

Meer over Eiko Ishioka




Sander & Sandor            
           
Ze creëren een 'scheve wereld met een dun laagje mooi erover heen,' volgens Sander. Hun foto's zijn kleurrijk, met een vette knipoog naar decadentie en de underground popcultuur. SANDER & SANDOR zijn zowel geliefden als zakenpartners. Sander is van de fototechniek en het grote geheel, Sandor doet de styling, de visagie en de details. Ze 
tillen elkaar naar eigen zeggen tot grote hoogten. Ze willen de wereld een beetje mooier maken, maar schuwen het politieke statement niet. Daarvan getuigt hun serie: From Russia, With Love met beelden van in elkaar geslagen homo's en transgenders.


Meer over Sander & Sandor